• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Cykle

Szczegółowy harmonogram

„Trans.Dok”

27.maja:

"Birma VJ"

• reż. Anders Høgsbro Østergaard
• prowadzenie: Marcin Drabek
• temat: Wpływ nowych mediów na obieg informacji

10.czerwca:

"Lost Holiday"

• reż. Lucie Kralova
• prowadzenie: Przemek Dudziński
• temat: Specyfika czeskie kina dokumentalnego

17.czerwca:

"Zasada dżucze"

• reż. Jim Finn
• prowadzenie: Lech Moliński
• temat: Fabularyzacja dokumentu

Opisy filmów

“ BIRMA VJ”

Birma jest jednym z kilku krajów na świecie, do którego zagraniczni dziennikarze nie mają wstępu. Rządzona od ponad 40 lat przez bezwzględną juntę wojskową, pozostaje praktycznie odcięta od świata. Jej władcy, po stłumieniu w 1988 r. masowych protestów (ponad trzy tysiące ofiar śmiertelnych) i uwięzieniu kilka lat później Aung San Suu Kyi, przywódczyni opozycji, laureatki Pokojowej Nagrody Nobla, poczuli się praktycznie bezkarni. Społeczeństwo, mające w pamięci represje z lat 90., pogrążyło się w apatii. Gasnące zainteresowanie świata utwierdziło obywateli w przekonaniu, że jakikolwiek opór nie ma sensu. W 2007 r. Birmańczycy jednak znów wyszli na ulice. Iskrą zapalną (podobnie jak w Polsce lat 70.) stały się drastyczne podwyżki cen. Wtedy też 27-letni Joshua postanowił przełamać barierę informacyjną swojego kraju. Czując, że społeczeństwo szykuje się do kolejnych protestów, stworzył niezależną sieć korespondentów – Democratic Voice of Burma (DVB). Nagrane przez nich materiały wysyłał do zachodnich telewizji. Chciał mieć pewność, że kolejny zryw Birmańczyków odbije się szerokim echem w świecie. Młodzi ludzie, wyposażeni w miniaturowe kamery, byli świadkami brutalnego tłumienia demonstracji, zabójstw i aresztowań dokonywanych przez tajną policję. Wstrząsające nagrania przemycano za granicę i emitowano w BBC i CNN. Dla światowej opinii publicznej była to jedyna możliwość poznania prawdy o birmańskiej tragedii. Kilku reporterów przypłaciło swoją odwagę życiem, pozostali muszą się ukrywać lub wybrali emigrację. Jednak ich praca nie poszła na marne – zarejestrowane przez nich obrazy posłużą Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości, przed którym pewnego dnia staną generałowie z birmańskiej junty. W dobie zobojętnienia na epatowanie przemocą w mediach film Adersa Østergaarda pozostaje dziełem unikatowym. Dzięki montażowi materiałów DVB możemy zobaczyć, jak rodzi się protest obywatelski. Od spontanicznych zgromadzeń na ulicy, przez przyłączenie się mnichów buddyjskich (najbardziej, oprócz studentów, niebezpiecznej dla władz grupy społecznej), po masowe demonstracje, krwawo tłumione przez reżim. Film pokazuje nieznane na Zachodzie oblicze mnichów – świadomych swoich politycznych celów, przewodzących protestom społecznym, których odwaga ma głębokie źródła w buddyjskiej filozofii wyzwalania się od wszelkiego lęku.

„ LOST HOLIDAY”

Pewnego dnia, podróżując po Szwecji, czeski turysta Lada znajduje porzuconą walizkę, a w niej 22 rolki filmowe. Przywozi je ze sobą do Pragi i wywołuje. Otrzymuje ponad 700 zdjęć z podróży po Europie, na których widnieje grupa Azjatów. Sześciu poważnych mężczyzn pozuje grupowo, bądź w pojedynkę, na tle przyrody, pomników, okrętów wojskowych czy łąki pełnej mleczy. Dokument śledzi losy czeskiej grupy, która podejmuje próbę dotarcia do tych ludzi, dowiedzenia się kim są i co robili w Europie. To film o dzisiejszych możliwościach komunikacji i bezinteresownej współpracy między ludźmi, a także o kulturze, pamięci i świadomości samego siebie.

„ZASADA DZUCZE – THE JUCHE IDEA ”

Juche (czyt. Dżucze), termin ukuty w 1955 r. przez wielkiego wodza, Kim Il-sunga, oznacza z grubsza tyle, co "samowystarczalność". O ile początkowo miał znaczenie wyłącznie polityczne, to pod koniec lat 60. (...) zyskał kontekst kulturowy. Kim Dzong-il, fanatyczny kinoman, napisał traktat, w którym juche stała się obowiązującą postawą w północnokoreańskiej kinematografii. „Zasada Dżucze” jest anarchistycznym w duchu i formie filmem, śmiało burzącym granicę między fikcją a dokumentem. Jim Finn miesza archiwalne fragmenty koreańskich produkcyjniaków z pełnymi wytrawnego humoru lekcjami angielskiego kapitalistycznego (opartymi na lekcjach emitowanych przez Radio Głos Ameryki) oraz angielskiego socjalistycznego (według rozmówek angielsko-koreańskich); wprowadza autentyczny wątek kryminalny w osobie uprowadzonej z Korei Południowej artystki wideo oraz eksperymentalny film science fiction zrealizowany według reguł juche.

„Dok.Komentarz”

22. Kwietnia:

Popkultura w Afganistanie (19.00 - 22.00)

• 19.05 - 19.15 prelekcja: Przemek Dudziński
• 19.15 – 20.45 AFGAŃSKI IDOL reż. Havana Marking [87 min.]
• 20.50 – 22.00 Dyskusja z udziałem Marcina Hamkało. Prowadzenie: Przemek Dudziński

6. Maja:

Granice Europy (19.00 - 22.00)

• 19.05 - 19.15 prelekcja: Marcin Drabek
• 19.15 - 21.00 FORTECA reż. Fernand Melgar [101 min.]
• 21.05 - 21.40 CINE TRAIN: The Lenin Code [12 min.]oraz Territories [10 min.]
• 21.40 - 22.00 Dyskusja z udziałem gości. Prowadzenie: Marcin Drabek

20. maja:

Ekocywilizacja czy Ekoterroryzm (19.00 - 22.00)

• 19.05 - 19.15 prelekcja: Katarzyna Matz
• 19.15 - 21.05 ZANIM PRZEKLNĄ NAS DZIECI [107 min.]
• 21.10 - 22.00 Dyskusja z udziałem gości. Prowadzenie: Katarzyna Matz

Opisy filmów

“Afgański idol”

Reżyseria /Directed by: Havana Marking

Produkcja /Production: Aria Productions, Roast Beef Productions, Redstart Media

Wielka Brytania /UK 2008

87 min.

Program Afgan Star był największym wydarzeniem medialnym w Afganistanie na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Finał afgańskiej wersji Idola obejrzało 11 milionów ludzi, jedna trzecia mieszkańcow kraju. Na uczestników głosowano przez komórki, głosować mógł każdy i na kogo chciał. Dla wielu był to pierwszy kontakt z demokracją. Do konkursu stanęło ponad 2 tys. chętnych. W tym trzy kobiety. Afgański Idol stał się szansą nie tylko dla kobiet, ale i dla mniejszości etnicznych. Ekipa niezależnej stacji Tolo TV wierzy, że programem uda się odciągnąć ludzi od wojny i skieruje w stronę muzyki. Jej słuchanie, publiczny taniec i oglądanie telewizji były w okresie restrykcyjnych rządów talibów uważane za przestępstwo. Dla młodego pokolenia muzyka jest symbolem wolności. Nie dziwi więc, że starające się zachować porządek elity religijne krytykują program. Dokument Afgański Idol śledzi losy czwórki finalistów. Są to Rafi z Mazar-e-Sharif, Lima, Pasztunka z Kandaharu, młody hazarski muzyk Hammeed oraz Setara z Herat. To właśnie ona zwraca na siebie najwięcej uwagi, kiedy odpadłszy z konkursu, decyduje się na złamanie zasad: tańczy i pokazuje włosy. Już następnego dnia w całym kraju rozpętuje się prawdziwe piekło… Film jest zapisem szczególnego momentu w dziejach powojennego Afganistanu. Afgański Idol jest nie tylko lekcją demokracji, ale i pierwszą okazją do uczestniczenia w medialnym spektaklu. Muzycy muszą zmierzyć się z popularnością i udźwignąć pokładane w nich nadzieje, a widzowie oddzielić spektakl od rzeczywistości.

Nagrody:

• - 2009 Sundance - Nagroda Publiczności - Międzynarodowy Konkurs Dokumentów
• - 2009 Sundance - Nagroda Za Reżyserię - Międzynarodowy Konkurs Dokumentów

„Forteca”

Reżyseria /Directed by: Fernand Melgar

Produkcja /Production: Association Climage, Szwajcaria /Switzerland 2008

100 min.

Szwajcaria posiada najbardziej restrykcyjne prawo azylowe w Europie. Imigranci ubiegający się o azyl są poddawani bardzo szczegółowej procedurze - zadaniem urzędników jest dociec, czy rzeczywiście w ich kraju ojczystym grozi im niebezpieczeństwo. Szczegółowe pytania, na jakie muszą odpowiadać, mają wyeliminować tych, którzy opuścili swoje kraje z przyczyn ekonomicznych. Film jest opowieścią o zagubionym w Alpach ośrodku Vallorbe. Przebywa tutaj około 200 osób: kobiet, mężczyzn i dzieci. Całych rodzin lub osób samotnych. Są wśród nich Romowie z Bośni uciekający przed pogromami, ofiary etnicznych konfliktów w Iraku i Kurdystanie, uciekinierzy z piekieł afrykańskich wojen domowych, Kolumbijczycy prześladowani przez narkotykowe kartele. Wszyscy oni stoją na progu raju - wyśniona, zamożna i bezpieczna Szwajcaria jest tuż tuż, na wyciągnięcie ręki. Ich los jest jednak w rękach urzędników. Ci wykonują swoją pracę ze szwajcarską precyzją - analizując zeznania imigrantów wyławiają tych, którzy naprawdę potrzebują pomocy. Ich postawa może wydawać się bezduszna, jednak prawo jest bezlitosne - azyl dostanie tylko około 20% oczekujących.

Nagrody:

• - 2008 - Locarno International Film Festival – Nagroda Główna
• - 2008 - Rencontres Internationales du Documentaire Montreal – Golden Leopard
• - 2008 - Iran International Documentary Film Festival Cinéma Vérité, Tehran – Główna Nagroda Jury
• [źródło: http://www.docreview.pl/ ]

„Zanim przeklną nas dzieci”

Reżyseria /Directed by: Jean-Paul Jaud

Produkcja /Production: J+B Sequences, Francja /France 2007

112 min.

Ołów, kadm, azotyn, nitryt, rtęć, pestycydy, wzmacniacze smaku, przeciwutleniacze, konserwanty – to nie przepis na mieszankę wybuchową, to tylko niektóre ze składników przeciętnego obiadu, składającego się z zupełnie normalnych produktów: fasolki, kiełbasek, chleba, sera, wody... Nie zdajemy sobie sprawy, w jaki sposób i przy użyciu jakich chemikaliów produkuje się dziś żywność. Francuski rolnik uprawiający jabłka stosuje przeciętnie 32 preparaty chemiczne, zanim zbierze plon. Wśród nich są pestycydy, nawozy, środki do tępienia pasożytów i chwastów oraz wiele innych, zazwyczaj wysoce niebezpiecznych substancji. Dane są zastraszające: każdego roku w Europie na choroby wywołane wpływem środowiska umiera 100 tys. dzieci. Jak twierdzą naukowcy, dzieci, które przychodzą dziś na świat, to pierwsza generacja, która nie będzie tak zdrowa jak rodzice. Reżyser Jean-Paul Jaud odwiedził mieszkańców małego francuskiego miasteczka Barjac. Tutejszy charyzmatyczny burmistrz rozpoczął akcję uświadamiania mieszkańców. Nie poprzestał na teorii. Postanowił, że dzieci w szkołach będą jadły obiady przyrządzone wyłącznie ze zdrowych, ekologicznych produktów. Wkrótce dobry przykład pociągnął za sobą kolejne inicjatywy...

[źródło: http://www.docreview.pl/ ]

„Dokument_PL”

11. marca:

Tomasz Wolski – „Złota rybka” i „Szczęściarze” (19.00 - 22.00)

• 19.05-19.15 prelekcja: Lech Moliński
• 19.15 – 20.30 projekcja dokumentu „Złota rybka” [69 min.]
• 20.30 – 21.00 projekcja dokumentu „Szczęściarze” [27 min.]
• 21.05 – 22.00 Spotkanie z Tomaszem Wolskim. Prowadzenie: Lech Moliński

25. marca:

Paweł Łoziński – „Siostry”, „Kici, kici”, „Chemia” (19.00 - 22.00)

• 19.05-19.15 prelekcja: Agnieszka Kłos
• 19.15-19.30 projekcja dokumentu „Siostry” [12 min.]
• 19.30-20.00 projekcja dokumentu „Kici, kici” [28 min.]
• 20.00-21.00 projekcja dokumentu „Chemia” [58 min.]
• 21.05-22.00 Spotkanie z Pawłem Łozińskim. Prowadzenie: Agnieszka Kłos

8. kwietnia:

Paweł Wysoczański – „Punkt widzenia”, „W drodze” (19.00 - 22.00)

• 19.05-19.15 prelekcja: Lech Moliński
• 19.15-19.35 projekcja dokumentu „Punkt widzenia”
• 19.35-20.25 projekcja dokumentu „W drodze”
• 20.30-22.00 Spotkanie z Pawłem Wysoczańskim i bohaterem filmu „W drodze” Mieczysławem Bieńkiem. Prowadzenie: Lech Moliński

Opisy filmów

“Złota rybka”, reż. Tomasz Wolski

Codzienne Życie wychowanków Domu Pomocy Społecznej, którzy przygotowują się do wystawienia w teatrze spektaklu “Bajka o Złotej Rybce”. Opowieść o kolorowym świecie osób upośledzonych, o ich małych marzeniach: Kamil chce zrobić prawo jazdy na windę, Marek marzy o antenie, Michał nie wyobraża sobie Życia bez sprzątania, Witek natomiast nienawidzi sprzątać, więc pragnie zostać portierem, a Adaś dobrze zagrać w spektaklu rolę złotej rybki.

Nagrody:

• - Wrocławska Nagroda Filmowa na festiwalu Era Nowe Horyzonty
• - Nagroda publiczności Krakowskiego Festiwalu Filmowego

[źródło: Filmpolski.pl]

„Szczęściarze”, reż. Tomasz Wolski

Autor ogranicza pole obserwacji do pomieszczeń krakowskiego Urzędu Stanu Cywilnego w godzinach urzędowania, ściślej – do jego trzech pokoi (tak właśnie: “Trzy pokoje” brzmiał roboczy tytuł filmu). W jednym odbywa się rejestracja urodzeń, w drugim – zgonów, w trzecim – ślubów. Z obserwacji zachowań klientów każdego z trzech wydziałów, a także obsługujących ich urzędniczek, wyłania się wizerunek naszej codzienności, ale także – obraz losu. Przez mikrosceny obserwujemy różne etapy i koleje związku pomiędzy kobietą a mężczyzną.

[źródło: Tomaszwolski.cal.pl]

„Siostry”, reż. Paweł Łoziński

Kilkanaście minut z Życia dwu starszych pań, tytułowych sióstr. Film nakręcony na podwórku tego samego warszawskiego bloku, w którym toczy się akcja "Takiej historii".

Nagrody:

• - Festiwal Filmów Państw Bałtyckich, Bornholm - II Nagroda
• - Krakowski Festiwal Filmowy - Grand Prix "Złoty Lajkonik"
• - MFF Etnograficznych i Socjologicznych, ParyŻ - Nagroda w kat. krótkiego metrażu
• - Międzynarodowy Festiwal Filmu Dokumentalnego "Flahertiana", Perm – Nagroda

[źródło: Polishdocs.pl]

„Kici, kici”, reż. Paweł Łoziński

Portrety czterech starszych kobiet, które, ze względu na swoje osamotnienie i chęć bycia potrzebnymi, opiekują się bezdomnymi kotami. Obdarzają zwierzęta uczuciami tak, jakby były to ich bliscy. Opowieści o bohaterkach filmu reżyser rozpisał na cztery pory roku.

„Chemia”, reż. Paweł Łoziński

W klinice onkologicznej chorzy pobierają porcje „chemii”. Oglądamy ich twarze w zbliżeniu. Leżą parami, rozmawiają. Słuchamy ich pasjonujących rozmów. Życie widziane od drugiej strony, ze szpitalnego dystansu, ujawnia swoją wartość, sens, urok. Dlaczego dopiero wtedy?

Nagrody:

• - Krakowski Festiwal Filmowy - Nagroda Główna "Srebrny Lajkonik" dla najlepszego filmu dokumentalnego
• - Lubuskie Lato Filmowe - Nagroda w konkursie filmów dokumentalnych
• - Prix Europa w kategorii: TV Documentary

[źródło: Polishdocs.pl]

„Punkt widzenia”, reŻ. Paweł Wysoczański

Dokumentalny portret warszawiaka zaocznie studiującego marketing w Katowicach. Film w bezpardonowy sposób obnaża pustkę życia i egoizm przedstawiciela generacji dzisiejszych dwudziestolatków. Widzimy bohatera obrażającego fryzjera, narzekającego na niemodnie ubranych mieszkańców Katowic i wysługującego się chłopakiem, który sprząta jego mieszkanie. Czy imprezy, pieniądze, łatwe i szybkie studia to dla młodych ludzi norma?

Nagrody:

• - (Międzynarodowy Festiwal Filmowy "Etiuda & Anima")-Srebrny Dinozaur za "sarkastyczny portret przedstawiciela młodej generacji"
• - Cieszyn (Festiwal Filmowy "Wakacyjne kadry")-"Złota Podkowa" za najlepszy debiut w konkursie filmów dokumentalnych
• - Cieszyn (Festiwal Filmowy "Wakacyjne kadry")-"Złota Podkówka" dla filmu dokumentalnego

[źródło: Filmpolski.pl]

„W drodze”, reż. Paweł Wysoczański

Dokument Pawła Wysoczańskiego. Film opowiada o podróży emerytowanego górnika z Katowic, Mieczysława Bieńka, do Jego Ekscelencji Dalajlamy, mieszkającego w północnych Indiach. Bohater przez całe Życie był szeregowym górnikiem kopalni Wieczorek. Ciężka praca doprowadziła go do wypadku, w wyniku którego został poważnie ranny i nie mógł powrócić do pracy pod ziemią. Wizja spokojnego Życia na emeryturze nie odpowiadała mu. Nie znając języka, bez przewodnika, bez mapy, bez pieniędzy górnik samotnie wyruszył na wielomiesięczną podróŻ do Azji.

Nagrody:

• - Wrocław (Festiwal Kina Amatorskiego i Niezależnego KAN)-Złota KANewka kategoria: Film dokumentalny
• -Warszawa (Lato Filmów)-I Nagroda w konkursie etiud studenckich